Гуҳӣ ки ишқ ба худ роҳ менамӯд маро

گهی که عشق به خود راه می‌نمود مرا

з буд худ сари мӯе хабар набӯд маро

ز بودِ خود سر مویی خبر نبود مرا

Дар муҷоз бибастам ба рӯй хеш , чу дӯст

درِ مجاز ببستم به روی خویش، چو دوست

Ба рӯй дили зи ҳақиқат дарӣ гушӯд маро

به روی دل ز حقیقت دری گشود مرا

Ба пеш рӯй ман аз ишқ дошт ойӣна

به پیش روی من از عشق داشت آیینه

Даров чунонкӣ бибояд ба ман намӯд маро

دراو چنانکه بباید به من نمود مرا

Кашид оқибати андешаи даҳону лабаш

کشید عاقبت اندیشهٔ دهان و لبش

Ба олами адам аз арсаи вуҷӯди маро

به عالم عدم از عرصهٔ وجود مرا

Магар тамом бисӯзад матоъ ҳастӣ ман

مگر تمام بسوزد متاعِ هستیِ من

Вагарнаи зи оташи савдоӣ ӯ чаҳ суди маро

وگرنه ز آتش سودای او چه سود مرا

Кнўнкаҳи ҳамчуи хаёлӣ ба дӯсти пайвастам

کنونکه همچو خیالی به دوست پیوستم

Тафовутӣ накунад таънаи ҳасуди маро

تفاوتی نکند طعنهٔ حسود مرا