Дар ишқ аз он хўшдлм аз чашмтар хеш

در عشق از آن خوشدلم از چشم ترِ خویش

Кови сарф раҳат кард ба домани гуҳари хеш

کاو صرف رهت کرد به دامن گهر خویش

Моро ки умеди назари марҳамат аз туаст

ما را که امید نظر مرحمت از توست

Ҳар лаҳза чаҳ ронӣ чу сиришк аз назари хеш

هر لحظه چه رانی چو سرشک از نظر خویش

Зини сон ки дилам бо сари зулфи ту дар овехт

زین سان که دلم با سرِ زلف تو در آویخت

То оқибати кор чаҳ орад ба сари хеш

تا عاقبت کار چه آرد به سر خویش

Онрўз задам аз сифат бе хабарии дам

آنروز زدم از صفت بی خبری دم

Каз ҳеҷ забонӣ нишнидам хабари хеш

کز هیچ زبانی نشنیدم خبر خویش

Гуфтам ки саропои хаёлии ҳама айб аст

گفتم که سراپای خیالی همه عیب است

Ман низ ба навъе бинмудам ҳунари хеш

من نیز به نوعی بنمودم هنر خویش