Сӯфӣ ки зи чашми ту баради ҷон ба саломат

صوفی که ز چشم تو برد جان به سلامت

Сар бар накунад то ба қиёмати зи ғаромат

سر بر نکند تا به قیامت ز غرامت

Имрӯзгар он лаб нигарад зоҳиди худ ком

امروز گر آن لب نگرد زاهد خود کام

Бисёр ба дандон газад ангушти надомат

بسیار به دندان گزد انگشت ندامت

Дар дидаи хаёли қади ту рӯзи ҷдоӣӣ

در دیده خیال قد تو روز جدائی

Чун соя тӯбоаст ба гармои Фёмт

چون سایه طوبی است به گرمای فیامت

Гар зулф каҷат бинад эмом аз хами миҳроб

گر زلف کجت بیند امام از خم محراب

Ҷузи сӯра воллил нахонд ба имомат

جز سوره واللیل نخواند به امامت

Дай дид қиёми ту муаззин ба намозӣ

دی دید قیام تو مؤذن به نمازی

Қади қомат ӯ баради зиёди он қаду қомат

قد قامت او برد زیاد آن قد و قامت

Мо аз пас сад пардаи тамошоӣ ту кардем

ما از پس صد پرده تماشای تو کردیم

Соҳиби назарии ҳастаи зи анвоъи каромат

صاحب نظری هسته ز انواع کرامت

Бархез камол аз сари номӯс ки риндон

برخیز کمال از سر ناموس که رندان

Карданд иқомат ба сари кӯии маломат

کردند اقامت به سر کوی ملامت