Чашми мастати гӯи шимоли наргиси пар хоб дод

چشم مستت گو شمال نرگس پر خواب داد

Тоқи абрӯяти шикасти гӯша миҳроб дод

طاق ابرویت شکست گوشه محراب داد

Гар ҷафо инаст каз зулфи ту бар ман меравад

گر جفا اینست کز زلف تو بر من میرود

Оқибати пеш ту хоҳам доман ӯ тоб дод

عاقبت پیش تو خواهم دامن او تاب داد

Гуфта додӣ бихоҳ аз ғамзаи хўнризи мо

گفته دادی بخواه از غمزه خونریز ما

Гӯсфанди куштанӣ чун хоҳад аз қоб дод

گوسفند کشتنی چون خواهد از قاب داد

Равшанаст имшаби шаби мо гўӣии он маи пораи боз

روشن است امشب شب ما گوئی آن مه پاره باز

Порае аз нур рӯй хеш бо маҳтоб дод

پاره ای از نور روی خویش با مهتاب داد

Пеши чашм ӯ бимирами кӯ ба беморони хеш

پیش چشم او بمیرم کو به بیماران خویش

Аз табассуми шукр аз лаби шарбат унноб дод

از تبسم شکر از لب شربت عناب داد

Бо хаёли онкии дузади дида дар рӯйиши камол

با خیال آنکه دوزد دیده در رویش کمال

Як ба як дӯшинаи сӯзанҳои мижгон об дод

یک به یک دوشینه سوزنهای مژگان آب داد