Чунин ки сӯзи фироқами зи сина дӯд баровард

چنین که سوز فراقم ز سینه دود برآورد

Аҷаби мадори гарми абри дидаи сайли баборад

عجب مدار گرم ابر دیده سیل ببارد

Сиёҳи пӯш аз он гаштааст мардуми чашмам

سیاه پوش از آن گشته است مردم چشمم

Ки ҳар диранги ҷигари гӯша ба хок сипорад

که هر درنگ جگر گوشه به خاک سپارد

Вуҷӯди хокии моро бсухт оташи ҳиҷрон

وجود خاکی ما را بسوخت آتش هجران

Гар об дида набошад бкўии дӯст ки орад

گر آب دیده نباشد بکوی دوست که آرد

Ту офтоби ҷаҳонии равои мадор ки чашмам

تو آفتاب جهانی روا مدار که چشمم

Дар интизори ту шаб то саҳари ситораи шуморад

در انتظار تو شب تا سحر ستاره شمارد

Аз он нафас ки шунидам ҳикоятии зи даҳонат

از آن نفس که شنیدم حکایتی ز دهانت

Бҷони ту ки дили ман ҳавоӣ ҳеҷ надорад

بجان تو که دل من هوای هیچ ندارد

Умеди ман зи хаёлат чунин набад зи камолат

امید من ز خیالت چنین نبد ز کمالت

к рона гираду зорами бадаст ҳиҷр гузорад

ک رانه گیرد و زارم بدست هجر گذارد