Дил дар тлит рӯй ба саҳроӣ ғам оварад

دل در طلیت روی به صحرای غم آورد

Ҷони бидҳнти рахти бкўӣ адам оварад

جان بیدهنت رخت بکوی عدم آورد

Моро ҳаваси зулфи ту дар кӯии нави андохт

ما را هوس زلف تو در کوی نو انداخت

Ҳоҷии зи паии ҳалқаи қадам дар ҳарам оварад

حاجی ز پی حلقه قدم در حرم آورد

Маҳрӯми марон аз дар хешам ки гадо ро

محروم مران از در خویشم که گدا را

Умеди ато бар дар аҳл карам оварад

امید عطا بر در اهل کرم آورد

Рӯзӣ ки басари вақти ман онӣ ҳама гӯйанд

روزی که بسر وقت من آنی همه گویند

Шоҳӣаст ки дар кӯии гдоӣӣ қадам оварад

شاهیست که در کوی گدائی قدم آورد

Фарёди ман аз ғамзаи шӯхи ту ки дар даҳр

فریاد من از غمزه شوخ تو که در دهر

Ойини ҷафои корӣу расм ситам оварад

آئین جفا کاری و رسم ستم آورد

Боди ин сар савдо зада хоки раҳи он бод

باد این سر سودا زده خاک ره آن باد

Каз кӯии нави ҷон дар тани мо дам бидам оварад

کز کوی نو جان در تن ما دم بدم آورد

Нақши дилу дайни шасти камол аз варақи ҷон

نقش دل و دین شست کمال از ورق جان

То васфи хату хол батон дар қалам оварад

تا وصف خط و خال بتان در قلم آورد