Дӯши боди саҳарии зулф ту ме афшонед

دوش باد سحری زلف تو می افشانید

Ҷон бадар мешуд аз он ҳалқа ки ме ҷунбонед

جان بدر میشد از آن حلقه که می جنبانید

Бофти буии ту ва чун зулф ту гардӣда басар

بافت بوی تو و چون زلف تو گردیده بسر

Онкӣ дар маҷлиси мо миҷмара ме гардонид

آنکه در مجلس ما مجمره می گردانید

Ваъз дар маҷлисён ҳеҷ намекард асар

وعظ در مجلسیان هیچ نمی کرد اثر

Дарди манд нав зад омии ҳамаро гирёнед

درد مند نو زد آمی همه را گریانید

Онҳби афсуни кунони пурсиш дилҳо фармуд

آنهب افسون کنان پرسش دلها فرمود

б анӣ бар сӯхтагӣҳо намакӣ афшонед

ب انی بر سوختگیها نمکی افشانید

Дӯдҳо аз хату холи ту з ҳар се бархест

دودها از خط و خال تو ز هر سه برخاست

Партав рӯй ту нои боз кро сӯзонед

پرتو روی تو نا باز کرا سوزانید

Буии хӯн май дамад аз хоки шаҳидони ғамат

بوی خون می دمد از خاک شهیدان غمت

Ин на хўнист ки бо хок тавон пӯшонед

این نه خونیست که با خاک توان پوشانید

Ғамза то чанд кунӣ ранҷа ба озори камол

غمزه تا چند کنی رنجه به آزار کمال

Ки бсд теғ нахоҳад зи ту дили рнҷонид

که بصد تیغ نخواهد ز تو دل رنجانید