Ҳар шаб ки аз ту сӯхтаи оҳ бар кашад

هر شب که از تو سوخته آه بر کشد

Зони أўи доғҳо ба рух моҳ баркашад

زآن أو داغها به رخ ماه برکشد

Зулфи тавъам чу доман дар покашони хеш

زلف توأم چو دامن در پاکشان خویش

Гоҳе ба хок раҳ фиканд гоҳ баркашад

گاهی به خاک ره فکند گاه برکشد

Бори фироқи хеш чаҳсанҷӣ ба ҷисми ман

بار فراق خویش چه سنجی به جسم من

Каси кӯҳро надида ки бо коҳ баркашад

کس کوه را ندیده که با کاه برکشد

Тӯбо кашид пеши қадати сар ба осмон

طوبی کشید پیش قدت سر به آسمان

Худро чаро бқомт кӯтоҳ баркашад

خود را چرا بقامت کوتاه برکشد

Наққош ҳар гуҳӣ ки кашад нақши он даҳон

نقاش هر گهی که کشد نقش آن دهان

Аз мӯ қалам бисозад ва онгоҳ баркашад

از مو قلم بسازد و آنگاه برکشد

Афтода бош гӯии сари зулфи ту бар зқн

افتاده باش گوی سر زلف تو بر ذقن

Дилҳо ки уфтад он расан аз чоҳ бар кашад

دلها که افتد آن رسن از چاه بر کشد

Аз ғамзаи новакӣ ки задӣ бар дили камол

از غمزه ناوکی که زدی بر دل کمال

Чун баркашад зи синаи магар оҳ баркашад

چون برکشد ز سینه مگر آه برکشد