Ҳазор сарв ки дар ҳад эътидол барояд

هزار سرو که در حد اعتدال برآید

Ба қоматат нарасадгар ҳазор сол барояд

به قامتت نرسد گر هزار سال برآید

Шайъи миёни гулистони зи чеҳра парда барафкан

شی میان گلستان ز چهره پرده برافکن

Ки ба фурӯи рӯдау гул ба инфеъол барояд

که به فرو روده و گل به انفعال برآید

Аз сари ҳасани нави ало ба нуқтаи набарди пай

از سر حسن نو الآ به نقطه نبرد پی

Хати изораи ту чандон ки гирди хол бар ояд

خط عذاره تو چندان که گرد خال بر آید

Агар чаҳ субҳ биравят з офтоб занад дам

اگر چه صبح برویت ز آفتاب زند دم

Куҷои ситора ба хуршед бижўол барояд

کجا ستاره به خورشید بیژوال برآید

Алии алсёҳ тФол биравӣ хуб ту кардам

علی الصیاح تفال بروی خوب تو کردم

Ки то аз он варақи гули маро чаҳ фол барояд

که تا از آن ورق گل مرا چه فال برآید

Баромади аввали хати зулфи саркаши ту бФолм

برآمد اول خط زلف سرکش تو بفالم

Бишоратаст ба давлат чуа ҳарфи дол бар ояд

بشارتست به دولت چوه حرف دال بر آید

Танам ба фикри миён ту шуд бшкл ( ҳилолӣ )

تنم به فکر میان تو شد بشکل (هلالی)

Тасаввурӣ на ҳанузаш казон хаёл бароед

تصوری نه هنوزش کزان خیال براید

Ба ҳасрати лаби лаъли ту қатраҳои сиришкам

به حسرت لب لعل تو قطره های سرشکم

Баҳри замин ки чакад чашма зулол бароед

بهر زمین که چکد چشمه زلال براید

Камоли арзи таманно ба моءи ориз ӯ кун

کمال عرض تمنا به ماء عارض او کن

Ки гар барояд умедӣ аз он ҷамол барояд

که گر برآید امیدی از آن جمال برآید