Хоки роҳтар аз он рӯз ки омад ба назар

خاک راه تر از آن روز که آمد به نظر

Хоб дар чашми ман хаста наёяд дигар

خواب در چشم من خسته نیاید دیگر

Тўнёи равшании дида агар дошт чаро

تونیا روشنی دیده اگر داشت چرا

Дид он хоки қадам дар назар оварад дигар

دید آن خاک قدم در نظر آورد دگر

Ғам нагунҷад ба дил аз завқи даҳони ту маро

غم نگنجد به دل از ذوق دهان تو مرا

Суҳбат танг фитодаст магасро ба шукр

صحبت تنگ فتادست مگس را به شکر

Тинҳои мижа бар хок дарат додам об

تینهای مژه بر خاک درت دادم آب

То кунад чашми ман аз кӯҳли басари қатъи назар

تا کند چشم من از کحل بصر قطع نظر

Машну оҳи саҳари ман ки парешон накунӣ

مشنو آه سحر من که پریشان نکنی

Хотири нозуки худ ҳамчуи гул аз боди саҳар

خاطر نازک خود همچو گل از باد سحر

Чун тани лоғари ман нири ту зон шуд борӣк

چون تن لاغر من نیر تو زان شد باریک

Ки ба хуноба хўро мегузаронад ба ҷигар

که به خونابه خورا می گذراند به جگر

Даии табибам бар худ хонд зи заъфами пашша Эй

دی طبیبم بر خود خواند ز ضعفم پشه ای

Бигирифт ва бар ӯ нолаи кунони барад ба пари тозаи пар

بگرفت و بر او ناله کنان برد به پر تازه پر

Лаҳзаи лаҳзаи рухам аз хок дарат тоза тараст

لحظه لحظه رخم از خاک درت تازه ترست

Мешавад аз хоки балии гӯнаи зар

میشود از خاک بلی گونه زر

Дӯш май гашти басар бар дар ту бе ту камол

دوش می گشت بسر بر در تو بی تو کمال

Гар наме гашти чунин бо ту наме гашти басар

گر نمی گشت چنین با تو نمی گشت بسر