Ман гирён чаҳ кунам зони мижау ғамзаи ҳазар

من گریان چه کنم زآن مژه و غمزه حذر

Чаҳ яке найза чаҳ сад чун бигузашт об аз сар

چه یکی نیزه چه صد چون بگذشت آب از سر

Гар аз он кеш ба борон ту ояд тирӣ

گر از آن کیش به باران تو آید تیری

Сӯии садраши ҳамаи гўӣим ки фармойу гузар

سوی صدرش همه گوئیم که فرمای و گذر

Ҳар ки пеш ту равад то бмни оради хабарат

هر که پیش تو رود تا بمن آرد خبرت

Чун туро дид аҷабгар дигар ояд ба хабар

چون ترا دید عجب گر دگر آید به خبر

эй сабои домани он зулф чаҳ бошад ки кашам

ای صبا دامن آن زلف چه باشد که کشم

Рафъ кун ҳоҷати мо омадаем аз паии ҷир

رفع کن حاجت ما آمده ایم از پی جر

Нимаи шаҳри з оҳам нишнидӣ ки бсухт

نیمه شهر ز آهم نشنیدی که بسوخت

Ба ғарибони назарӣ то назанем оў дигар

به غریبان نظری تا نزنیم آو دگر

Пеши соҳиби назарони ҷои нигаҳи дор эй ашк

پیش صاحب نظران جای نگه دار ای اشک

Нест бархестани имкон пар фитодӣ зи назар

نیست برخاستن امکان پر فتادی ز نظر

Кас бар он дар натавонист равон рафт камол

کس بر آن در نتوانست روان رفت کمال

Ғайри ашки ту ва он низ басади хӯни ҷигар

غیر اشک تو و آن نیز بسد خون جگر