Агарчӣ давр буд аз ту ма ба сад фарсанг

اگرچه دور بود از تو مه به صد فرسنگ

Даҳони нав ба шукр нисбатӣаст ннгои нанг

دهان نو به شکر نسبتی است ننگا ننگ

Пӯши рух ки ғулув кард хати зангорин

پوش رخ که غلو کرد خط زنگارین

Чу давр шуд з назарҳо бигирад оинаи занг

چو دور شد ز نظرها بگیرد آینه زنگ

Ба роҳи ишқи ?герати пои бишиканади сӯфӣ

به راه عشق گرت پای بشکند صوفی

Згшти кӯй батон то сарат ба ҷост маланг

زگشت کوی بتان تا سرت به جاست ملنگ

Аз ашки ҷумлаи танами сурхи сохт мардуми чашм

از اشک جمله تنم سرخ ساخت مردم چشم

Чунонкии рангразонро ба дили хуши обади ранг

چنانکه رنگرزان را به دل خوش آبد رنگ

Расм ба зулфи ту аз сабр бо дили пари хӯн

رسم به زلف تو از صبر با دل پر خون

Ба он далел ки хӯн машк мешавад ба диранг

به آن دلیل که خون مشک می شود به درنگ

Аз бас ки нир ту дорам ба дил чу хок шавам

از بس که نیر تو دارم به دل چو خاک شوم

Бробд аз гули ман ҳар тарафи дарахти хаданг

برآبد از گل من هر طرف درخت خدنگ

Ба аҳли қибла чу карданд оштии таркон

به اهل قبله چو کردند آشتی ترکان

Чаро ба ошиқ он рӯаст ғамзаҳоро ҷанг

چرا به عاشق آن روست غمزه ها را جنگ

Чу ин ғазали сару поиши дақиқ ва ширин аст

چو این غزل سر و پایش دقیق و شیرین است

Сазад ки нағмаи сароён бадв кунанд оҳанг

سزد که نغمه سرایان بدو کنند آهنگ

Камол аз дили сахти рақибу бори метол

کمال از دل سخت رقیب و بار متال

Туро ки оради ҳаме бояд аз миёни ду санг

ترا که آرد همی باید از میان دو سنگ