эй бахти боринӣ ки ба борони расонем

ای بخت بارینی که به باران رسانیم

Дар тангноӣ зрншон вораҳонем

در تنگنای زرنشان وارهانیم

Ман мурдаам на зиндаи бад-ӣни ҳол кас мабод

من مرده‌ام نه زنده بدین حال کس مباد

Ҳқои хиҷолати азин зиндагонӣам

حقا خجالت ازین زندگانیم

На пурсиш на толи Бақоӣ ба нома Эй

نه پرسش نه طال بقایی به نامه‌ای

Ин чашм дошт нест з борон ҷонем

این چشم‌داشت نیست ز باران جانیم

Хӯн мехӯрам ба ҷой меинаст ъшртм

خون می‌خورم به جای می این است عشرتم

Ҷонам ба лаб расад азин Комронем

جانم به لب رسد ازین کامرانیم

Бо сад дареғи ҷон ба ҷавонии даҳум ба бод

با صد دریغ جان به جوانی دهم به باد

Гар зонкаҳ раҳматӣ накунӣ бар ҷавонем

گر زآنکه رحمتی نکنی بر جوانیم

эй бод ранҷа кун қадамӣ дар ҳарими шоҳ

ای باد رنجه کن قدمی در حریم شاه

Онгаҳ ба арз ӯ бирасон нотавонем

آنگه به عرض او برسان ناتوانیم

Поем ба даст несту лекин ба сари дувум

پایم به دست نیست و لیکن به سر دوم

Чун хомаи бозгар ба хат хеш хонем

چون خامه باز گر به خط خویش خوانیم

Сидқи камоли содаи даруну камоли сидқ

صدق کمال ساده درون و کمال صدق

Чун хомаи бозгар ба хат хеш хонем

چون خامه باز گر به خط خویش خوانیم