Боз мебихўдӣ биравӣ ту хӯрдем

باز می بیخودی بروی تو خوردیم

Аз ҳараму дайри азми кӯй нав кардем

از حرم و دیر عزم کوی نو کردیم

Хок дар дайру каъба чанд натавон буд

خاک در دیر و کعبه چند نتوان بود

Ва навбат он шуд ки гирди кӯй нав гирдем

و نوبت آن شد که گرد کوی نو گردیم

Шукр ки ҳар шом аз ҳунар бо дил гармем

شکر که هر شام از هنر با دل گرمیم

Он ки ҳар субҳ бе ту бо дам сардем

آن که هر صبح بی تو با دم سردیم

Гар ҳамаи дармони худ табиб фиристад

گر همه درمان خود طبیب فرستد

Кӣ расад онҳо ба мо ки мо ҳама дардем

کی رسد آنها به ما که ما همه دردیم

Рӯй ба мо карда гӯнаи гӯнаи блоҳост

روی به ما کرده گونه گونه بلاهاست

Нози ту бо ашки сурх ва чеҳра зардем

ناز تو با اشک سرخ و چهره زردیم

Гар варақи умр бо тамом ба печанд

گر ورق عمر با تمام به پیچند

Мо сари тӯмори дӯстии тӣўрдим

ما سر طومار دوستی تئوردیم

Дар раҳ ӯ то гумони тӯшаи мо сохта

در ره او تا گمان توشه ما ساخته

Ҷузи ҷигару дарди дард ҳеҷ нахурдем

جز جگر و درد درد هیچ نخوردیم