Бикаш ба нози маро эй ба ғамзаи офати мардум

بکش به ناز مرا ای به غمزه آفت مردم

Ки ман ба нози нав ху кардаам на нозу тнъм

که من به ناز نو خو کرده ام نه ناز و تنعم

Чу аз дардат ба дар каъба рафтам ва бинишастам

چو از دردت به در کعبه رفتم و بنشستم

Кабӯтарии зи ҳарам бонг баркашид ки Қуми Қум

کبوتری ز حرم بانگ برکشید که قم قم

Маро ки мерасад аз ғайби сад латифаи ширин

مرا که می رسد از غیب صد لطیفه شیرین

Чу май расм ба даҳон ту мешавад суханами гум

چو می رسم به دهان تو می شود سخنم گم

Биор ҷоми хумори ашкнӣ ба ҷони ту соқӣ

بیار جام خمار اشکنی به جان تو ساقی

Ки саргаронам ва сўгмд мехӯрам брхм

که سرگرانم و سوگمد میخورم برخم

Ба пои бӯси ту зони дам ки ёфтем бишорат

به پای بوس تو زآن دم که یافتیم بشارت

Лаби умед фароҳам намешавад зи табассум

لب امید فراهم نمی شود ز تبسم

Дар оби дидаи фурӯ рафтаам чу мардуми обӣ

در آب دیده فرو رفته ام چو مردم آبی

Накард дидаи ман бар ман ғариби тараҳҳум

نکرد دیده من بر من غریب ترحم

Шунидам ки ту гуфтӣ бадаст ҳоли фулонӣ

شنیدم که تو گفتی بد است حال فلانی

Туро ки гуфт ки бигушо забон ба ғайбати мардум

ترا که گفت که بگشا زبان به غیبت مردم