Туро чун чашми худ дигар ба мардум дид натавонам

ترا چون چشم خود دیگر به مردم دید نتوانم

Ду чашм дайгарӣ хоҳам ки аз ғайрат бпушонам

دو چشم دیگری خواهم که از غیرت بپوشانم

Зиришк аз дидаи хӯни резади гарм дар дили фурӯди оӣӣ

زرشک از دیده خون ریزد گرم در دل فرود آئی

зи дил фарёд бархезад ?герат бар дида бинишонам

ز دل فریاد برخیزد گرت بر دیده بنشانم

Чу аз рух зулф бибаредӣ гстии риштаи умрам

چو از رخ زلف ببریدی گستی رشته عمرم

Чу бар лаб хол биниҳодӣ наҳодӣ доғ бар ҷонам

چو بر لب خال بنهادی نهادی داغ بر جانم

Ба тоқ абрувон хонам турои пайвастаи пеши худ

به طاق ابروان خوانم ترا پیوسته پیش خود

Бо ин ояти раҳмат ба миҳробат чу ме хонам

با این آیت رحمت به محرابت چو می خوانم

Ба хоки пои ту худ чун расад гулгуни ашки ман

به خاک پای تو خود چون رسد گلگون اشک من

Ки дар роҳ биафтад ҳар дами маниши чндонкаҳи миронм

که در راه بیفتد هر دم منش چندانکه میرانم

Дар ашъор аз ду чашмтар чу гуфтам саргузаштии ду

در اشعار از دو چشم تر چو گفتم سرگذشتی دو

Заҳри баҳрӣ равон шуд хӯн ба ҷадвалҳои девонам

زهر بحری روان شد خون به جدول های دیوانم

Камол аз даврем гуфтӣ чаҳ бигузашта бар чашмат

کمال از دوریم گفتی چه بگذشته بر چشمت

Чу ту рафтӣ дар сероб рафт аз чашми гирёнам

چو تو رفتی در سیراب رفت از چشم گریانم