Шаб ки зи ҳасрати рахти чашм ба моҳ карда ам

شب که ز حسرت رخت چشم به ماه کرده ام

Сӯхтаи моҳу Зуҳраро сина чу оҳ карда ам

سوخته ماه و زهره را سینه چو آه کرده ام

Дар хури теғ дидаам пеши ту фарқи хеш ро

در خور تیغ دیده ام پیش تو فرق خویش را

Аз ту ба офтоб агар низ нигоҳ карда ам

از تو به آفتاب اگر نیز نگاه کرده ام

Гарчи зи хӯни куштагони гашти рақиби сурх рӯй

گرچه ز خون کشتگان گشت رقیب سرخ روی

Бози маниш ба дарди дил рӯй сиёҳ карда ам

باز منش به درد دل روی سیاه کرده ام

Носъ агар ба байнем рӯй ба хоки роҳ ӯ

ناصع اگر به بینیم روی به خاک راه او

Ҳеҷ магӯӣ каз ту ба рӯй ба роҳ карда ам

هیچ مگوی کز تو به روی به راه کرده ام

Буд ҳамеша ҷони ман расми ту бе гунаҳи кашӣ

بود همیشه جان من رسم تو بی گنه کشی

Ҳеҷ наме кашии марои ман чаҳ гуноҳ карда ам

هیچ نمی کشی مرا من چه گناه کرده ام

Хат чу дид бар рахти меҳри дилам зиёда шуд

خط چو دید بر رخت مهر دلم زیاده شد

Номи хатат ба он сабабаи меҳр гиёҳ карда ам

نام خطت به آن سببه مهر گیاه کرده ام

Ончии камол аз он ду рух кард баёни дарин ғазал

آنچه کمال از آن دو رخ کرد بیان درین غزل

Саҳли мубин ки фикри он ман бадв моҳ карда ам

سهل مبین که فکر آن من بدو ماه کرده ام