Васфи даҳани танги ту ман ҳеҷ нагӯям

وصف دهن تنگ تو من هیچ نگویم

Чун нест зи лутфаши хабарии як сар мӯем

چون نیست ز لطفش خبری یک سر مویم

Он ба ки нагӯям ба каси ин роз наоне

آن به که نگویم به کس این راز نهانی

То халқ ндонанд ки ман ошиқ ӯем

تا خلق ندانند که من عاشق اویم

То зулф чу чавгони туам май барад аз роҳ

تا زلف چو چوگان توام می برد از راه

Зони рӯи ман саргашта надонам ки чаҳ гӯям

زآن رو من سرگشته ندانم که چه گویم

Ҷуз бар гул рӯят нашавад дидаи ман боз

جز بر گل رویت نشود دیده من باز

Сад бор чу наргис агар аз хок биравем

صد بار چو نرگس اگر از خاک برویم

Бо онкии дил аз даст бурун шуд ба тамомӣ

با آنکه دل از دست برون شد به تمامی

Берун нашуд аз дили ҳавас рӯй накӯем

بیرون نشد از دل هوس روی نکویم

Дар дафтар ушшоқ ниёем ба ҳисобӣ

در دفتر عشاق نیایم به حسابی

То лавҳи вуҷӯд аз рақам зуҳд нишуем

تا لوح وجود از رقم زهد نشویم

Гуфтӣ дил гум гашта камол аз чаҳ наҷӯӣ

گفتی دل گم گشته کمال از چه نجویی

Чун ёФтмш бар сари кӯии ту чаҳ ҷӯям

چون یافتمش بر سر کوی تو چه جویم