Гар марои сад сар буд ҳар як пар аз савдоӣ ӯ

گر مرا صد سر بوَد هر یک پر از سودای او

Чун сар зулфаш биафшонам ба хоки пой ӯ

چون سر زلفش بیفشانم به خاک پای او

Чашми мо аз гиря шуд торик чун созем ҷоаш

چشم ما از گریه شد تاریک چون سازیم جاش

Нест ҷои чашми равшани худ ки бошаҳи ҷой ӯ

نیست جای چشم روشن خود که باشه جای او

Бо хаёлаши мардум чашмам намеояд ба чашм

با خیالش مردم چشمم نمی‌آید به چشم

Дайгариро чун тавонам дид дар мأўоӣ ӯ ?

دیگری را چون توانم دید در مأوای او‌؟

Дар чаманҳо зони қаду боло ҳикоят кард сарв

در چمن‌ها زآن قد و بالا حکایت کرد سرو

Ҳар куҷои мурғии сети ошиқи гашт бар болой ӯ

هر کجا مرغی‌ست عاشق گشت بر بالای او

Хости ҷони бӯсӣ ва рафт аз худ лабаш чун гуфт ло

خواست جان بوسی و رفت از خود لبش چون گفت لا

Май чунин бояд ки ҷон мастӣ кунад аз лой ӯ

می چنین باید که جان مستی کند از لای او

Гарчи умрии талхи комӣ ҳо кашидам аз рақиб

گرچه عمری تلخ‌کامی‌ها کشیدم از رقیب

Гар бимиради ман ба ширинии пазами ҳалвоӣ ӯ

گر بمیرد من به شیرینی پزم حلوای او

Хоки пои ту ба тоҷи салтанати надиҳади камол

خاک پای تو به تاج سلطنت ندهد کمال

Гарчи дарвеш аст бингар ҳиммати волоӣ ӯ

گرچه درویش است بنگر همّت والای او