Ин миваи ширини магар аз боғ биҳишт аст

این میوه شیرین مگر از باغ بهشت است

Венаи ҳури биҳишт аз шукр ноб сиришта аст

وین حور بهشت از شکر ناب سرشته است

Дар боғи биҳишти ин қад ва рухсор надиданд

در باغ بهشت این قد و رخسار ندیدند

Ин сарв ки биншонада ва ин лола ки кушта аст

این سرو که بنشانده و این لاله که کشته است

Мо равза нахоҳем ки ҳарҷо чу ту ҳурӣ аст

ما روضه نخواهیم که هرجا چو تو حوری است

Савганд ба хоки сари Кувайт ки биҳишт аст

سوگند به خاک سر کویت که بهشت است

ӣнҷои сухани сарви нгўӣим ки паст аст

اینجا سخن سرو نگوئیم که پست است

Ва онҷои сифат моҳ нахонем ки зишт аст

و آنجا صفت ماه نخوانیم که زشت است

Хаттӣ ки лабат дар қалам оварад чу ёқӯт

خطی که لبت در قلم آورد چو یاقوت

Инсоф тавон дод ки ёқӯт навишта аст

انصاف توان داد که یاقوت نوشته است

Хишт дар худ бар сар ошиқ мазан эй дӯст

خشت در خود بر سر عاشق مزن ای دوست

Моро зи сари хеш чаҳ ғами ҳайфи з хишт аст

ما را ز سر خویش چه غم حیف ز خشت است

Аз ҳирфа ӣлт дид камоли он ма ва ме гуфт

از حرفه ئلت دید کمال آن مه و می گفت

Ин риштаи борӣки дарин хирқа ки ришта аст

این رشته باریک درین خرقه که رشته است