Бози даст аз ҷонфишонон бар фишондӣ

باز دست از جانفشانان بر فشاندی

Дод бедодии зи мазлӯмони стондӣ

داد بیدادی ز مظلومان ستاندی

Рафтӣ ва он ориз чун обу оташ

رفتی و آن عارض چون آب و آتش

Ёди горм дар дил ва дар дида монадӣ

یاد گارم در دل و در دیده ماندی

Бар ту гуфтӣ сӯра Эй хонам чу мерай

بر تو گفتی سوره ای خوانم چو میری

Мардуму Алҳамдулиллоҳи ҳам нхўондӣ

مردم و الحمدالله هم نخواندی

Доштӣ дар сар ки хӯнами резӣ аз чашм

داشتی در سر که خونم ریزی از چشم

Комати ин буд аз дилами ин низ ронадӣ

کامت این بود از دلم این نیز راندی

Ҷои даҳ ашки маро бар хоки он дар

جای ده اشک مرا بر خاک آن در

Каз паии ин ваъда бисёраш дўондӣ

کز پی این وعده بسیارش دواندی

намерасад бар осмони дӯди дили ман

می رسد بر آسمان دود دل من

Қиссаи сӯзами бад-ӣни ғояти расонадӣ

قصه سوزم بدین غایت رساندی

Пеш худ бинишон камол ӯро азин пас

پیش خود بنشان کمال او را ازین پس

Ғам махӯр аз сӯхтани оташи нишондӣ

غم مخور از سوختن آتش نشاندی