Бо масканату аҷзу заъифии вФқирӣ

با مسکنت و عجز و ضعیفی وفقیری

Дорам ҳаваси лутфи ту вой ар напазирӣ

دارم هوس لطف تو وای ار نپذیری

Бо ман назарӣ кун зи сари лутфу бузургӣ

با من نظری کن ز سر لطف و بزرگی

Ҳар чанд ки дар чашм ниёем зи ҳақирӣ

هر چند که در چشم نیایم ز حقیری

Комии зи лаби лаъли ту шояд ки барояд

کامی ز لب لعل تو شاید که برآید

Бо ман чу миёни худ агар нанг нагирӣ

با من چو میان خود اگر ننگ نگیری

Султонӣ ман чист гдоӣии зи нав кардан

سلطانی من چیست گدائی ز نو کردن

Озодӣ ман чист ба доми ту асирӣ

آزادی من چیست به دام تو اسیری

Гуфтӣ ки ба перии тарафи ишқ раҳо кун

گفتی که به پیری طرف عشق رها کن

Чун ишқ дар омад чаҳ ҷавонӣ ва чаҳ перӣ

چون عشق در آمد چه جوانی و چه پیری

Аҳволи даруни дилу беруни харобам

احوال درون دل و بیرون خرابم

Муҳтоҷ хабар нест ки бар ҷумлаи хабирӣ

محتاج خبر نیست که بر جمله خبیری

Бо зинда дилӣ гуфт камол аз сари ҳолат

با زنده دلی گفت کمال از سر حالت

Ҳолат ба аз он нест ки дар ишқи бимирӣ

حالت به از آن نیست که در عشق بمیری