Чу бигушое лаби шукри шикан ро

چو بگشایی لب شکر شکن را

Лбои лаб дар шкргирии сухан ро

لبا لب در شکرگیری سخن را

Лабат гуяд далерӣ кун ба бӯсӣ

لبت گوید دلیری کن به بوسی

Маро Зуҳра набошад , сад чу ман ро

مرا زهره نباشد، صد چو من را

Ба дил оташ задӣ ва май дамии дам

به دل آتش زدی و می دمی دم

Бихоҳӣ сӯхти ҷони мумтаҳан ро

بخواهی سوخت جان ممتحن را

Шудӣ дар бӯстони рӯзӣ ба гули гашт

شدی در بوستان روزی به گل گشت

Намӯдӣ рӯй хубони чаман ро

نمودی روی خوبان چمن را

Ду дида нест наргисро ки бинад

دو دیده نیست نرگس را که بیند

Аз он гуҳи боз рӯй ёсуман ро

از آن گه باز روی یاسمن را

Дилӣ аз санг набӯд чун дили ту

دلی از سنگ نبود چون دل تو

Бути сангини яғмоу хутан ро

بت سنگین یغما و ختن را

Дили хусрави шикастии оҳ , грмн

دل خسرو شکستی آه، گرمن

Кунам огоҳи шоҳи бути шикан ро

کنم آگاه شاه بت شکن را