Дамид субҳи мубораки тулӯъ , соқӣ , хез

دمید صبح مبارک طلوع، ساقی، خیز

Ба дилхушӣ май софӣ ба ҷоми равшани рез

به دلخوشی می صافی به جام روشن ریز

Шаробу шоҳиду мутриб ба маҷлиси ор , кунун

شراب و شاهد و مطرب به مجلس آر، کنون

Ки дар сабӯҳ нишаста сети сӯфии гуҳи хез

که در صبوح نشسته ست صوفی گه خیز

Чу рафт тавбаам , ар соф нест , дарди сиёҳ

چو رفت توبه ام، ار صاف نیست، درد سیاه

Биор ва дар каллаи сӯфӣонаи ман рез

بیار و در کله صوفیانه من ریز

Ба дарди ишқи бимирам , вале даво чаҳ кунам ?

به درد عشق بمیرم، ولی دوا چه کنم؟

з рӯй хуб муяссар намешавад парҳез

ز روی خوب میسر نمی شود پرهیز

Раҳ ҳиҷоз бизан , гиряи харобии ман !

ره حجاز بزن، گریه خرابی من!

Нишони ҳиҷру биёбони бабри зи роҳи ҳҷиз

نشان هجر و بیابان ببر ز راه حجیز

Пиёлаам ба лабу хӯни чикони зи дидаи ман

پیاله ام به لب و خون چکان ز دیده من

Чаҳ хуш ҳаме хӯрам он бодаҳои хӯн омез

چه خوش همی خورم آن باده های خون آمیز

Бикаш марои зи тан ва аз фироқ боз Раҳон

بکش مرا ز تن و از فراق باز رهان

Ки зиндаи гирдами азин мурдани хаёли ангез

که زنده گردم ازین مردن خیال انگیز

Мудоми ҷуръаи худ рез бар сари хусрав

مدام جرعه خود ریز بر سر خسرو

зи баъди мурдан ва бар гӯри болшши овез

ز بعد مردن و بر گور بالشش آویز