Дили ман чун шавад давр аз всоқш

دل من چون شود دور از وثاقش

Ки монад овехтаи зи абрӯии тоқаш

که ماند آویخته ز ابروی طاقش

Аҷаби сайёра Эй дорад дили ман

عجب سیاره ای دارد دل من

Ки май сӯзади ҷаҳонии зи эҳтироқаш

که می سوزد جهانی ز احتراقش

Ҳазорам дида бояд гоҳи ҷавлонаш

هزارم دیده باید گاه جولانش

Ки бандами фарш дар роҳи барроқаш

که بندم فرش در راه براقش

Макун зойеъ , тбибо , марҳами хеш

مکن ضایع، طبیبا، مرهم خویش

Ки хуш май сӯзам аз доғи фироқаш

که خوش می سوزم از داغ فراقش

Гузида шуд дилам аз ҷон ки ҷонаш

گزیده شد دلم از جان که جانش

Саг девона шуд дар иштиёқаш

سگ دیوانه شد در اشتیاقش

Куҷо бо чун ту симин соқ монад

کجا با چون تو سیمین ساق ماند

Дарахти гул ки пар хораст соқаш

درخت گل که پر خار است ساقش

Ҷафоҳои туро гардон кунад чарх

جفاهای ترا گردان کند چرخ

Наранҷӣ ҷони хусрав аз нифоқаш

نرنجی جان خسرو از نفاقش