Дили ман барад , натавон ёфт бозаш

دل من برد، نتوان یافت بازش

Ки дастӣ нест бар зулфи дарозаш

که دستی نیست بر زلف درازش

Шудам дар кандан ҷони ним кушта

شدم در کندن جان نیم کشته

зи чашми ним маст ва ним нозаш

ز چشم نیم مست و نیم نازش

Ба ман бахшед аҷалҳои худ , эй халқ

به من بخشید اجلهای خود، ای خلق

Ки меРом ҳар замон дар пеши бозаш

که میرم هر زمان در پیش بازش

Чаро Маҳмӯд аз ғайрат намирад ?

چرا محمود از غیرت نمیرد؟

Ки мерад дигари пеши Аёзаш

که میرد دیگر پیش ایازش

Ба кори дӯсти ҷон ҳам нест муҳаррам

به کار دوست جان هم نیست محرم

Ки бо бегона натавон гуфт розаш

که با بیگانه نتوان گفت رازش

Раҳо кун то каф поят бабўсам

رها کن تا کف پایت ببوسم

Пас онгаҳ шавем аз ашки ниёзаш

پس آنگه شویم از اشک نیازش

Шабӣ хоҳам ба болинат шавам шамъ

شبی خواهم به بالینت شوم شمع

Ту дар хоби хуш ва ман дар гудозаш

تو در خواب خوش و من در گدازش

Дилам афтод дар чавгони зулфаш

دلم افتاد در چوگان زلفش

Ба бозии гӯии девонаи мсозш

به بازی گوی دیوانه مسازش

Ҷафоҳо мекунӣ бар ман , макун шарм

جفاها می کنی بر من، مکن شرم

Ки шуд шарманда , хусрав зон навозиш

که شد شرمنده، خسرو زان نوازش