Он чашми сухангӯи нигар ва он лаби хомӯш

آن چشم سخنگو نگر و آن لب خاموش

Ваон талхии гуфтору шукри хандаи хӯни нӯш

وان تلخی گفتار و شکر خنده خون نوش

Расво шудам аз ҳолати худ зон ки ҳама ҷост

رسوا شدم از حالت خود زان که همه جاست

Рухсора ба гуфтор ва ман длшдаҳи хомӯш

رخساره به گفتار و من دلشده خاموش

Пӯшида намонад оташи ман дар тан чун коҳ

پوشیده نماند آتش من در تن چون کاه

Он шуълаи баромад ки наҳуфтем ба хаси пӯш

آن شعله برآمد که نهفتیم به خس پوش

Ман донаму ҷонӣ ки ба тани кош на будӣ

من دانم و جانی که به تن کاش نه بودی

То ҳиҷр чисон кард сазои дили ман дӯш

تا هجر چسان کرد سزای دل من دوش

Ту хоҳ , дило , хӯни шӯ ва хоҳӣ бирав , эй ҷон

تو خواه، دلا، خون شو و خواهی برو، ای جان

Кон шӯх нахоҳад шудан аз синаи фаромӯш

کان شوخ نخواهد شدن از سینه فراموش

эй доми фалаки зулфи ту , дилҳо чаҳ кунӣ сайд ?

ای دام فلک زلف تو، دل ها چه کنی صید؟

Юсуф ки азизаст ба қалби ду се мафруш

یوسف که عزیز است به قلب دو سه مفروش

Умрам шуду рӯзӣ ба рахт сайр надидам

عمرم شد و روزی به رخت سیر ندیدم

Зеро ки ту май ое ва ман май рӯм аз ҳуш

زیرا که تو می آیی و من می روم از هوش

Анбӯҳи гадоён ҷамоласт ба Кувайт

انبوه گدایان جمال است به کویت

Мапаснд ки маҳрӯм шавам кушта дар он ҷӯш

مپسند که محروم شوم کشته در آن جوش

Оташ будам бе ту ба огндаҳи дӯзах

آتش بودم بی تو به آگنده دوزخ

Гар лолаи кашам дар бар вагар сарв дар оғӯш

گر لاله کشم در بر و گر سرو در آغوش

Гар лутф ва карам нест , кам аз зарбати теғӣ

گر لطف و کرم نیست، کم از ضربت تیغی

Бории барраади ин сари танги омада аз дӯш

باری برهد این سر تنگ آمده از دوش

Аз раҳ задани хусрав агар мункирӣ , эй шӯх

از ره زدن خسرو اگر منکری، ای شوخ

Он дузди сияҳро чаҳ нишоне ба биногваш !

آن دزد سیه را چه نشانی به بناگوش!