эй тарки камони абрӯ , ман куштаи абрӯят

ای ترک کمان ابرو، من کشته ابرویت

Малики ҳамаи чину ҳинд , надаҳум ба яке мӯят

ملک همه چین و هند، ندهم به یکی مویت

Вақте ба туфайл гӯй бинавоз серуми охир

وقتی به طفیل گوی بنواز سرم آخر

То чанд ба ҳар захмӣ ҳасрат хӯрам аз Кувайт

تا چند به هر زخمی حسرت خورم از کویت

Гуфтӣ ки бад-ӣни савдои ғамнок чаҳ май гардӣ

گفتی که بدین سودا غمناک چه می گردی

Овора дилӣ дорам дар ҳалқаи гесуят

آواره دلی دارم در حلقه گیسویت

Масҷид чаҳ рӯми чандин , охир чаҳ намозаст ин

مسجد چه روم چندین، آخر چه نمازست این

Рӯем ба сӯии қиблаи дили ҷониби абрӯят

رویم به سوی قبله دل جانب ابرویت

Шабҳо ҳамаи каси хуфтаи ҷузи ман ки ба бедорӣ

شبها همه کس خفته جز من که به بیداری

Афсона дил гӯям дар пеши саги Кувайт

افسانه دل گویم در پیش سگ کویت

Гуҳи ном гулӣ гӯям , гуҳи номи гулистонӣ

گه نام گلی گویم، گه نام گلستانی

Зингўнаҳ дар андозам ҳар ҷои сухан аз рӯят

زینگونه در اندازم هر جا سخن از رویت

Буии гули азин пешам дар боғ намӯдӣ раҳ

بوی گل ازین پیشم در باغ نمودی ره

Бодӣ навазед аз ту гмраҳ шудам аз бӯят

بادی نوزید از تو گمره شدم از بویت

Ҷон дар талабати ҳамраҳ то боз раҳад зини ғам

جان در طلبت همره تا باز رهد زین غم

Фарёд ки бодӣ ҳам ноед гуҳӣ аз сӯят

فریاد که بادی هم ناید گهی از سویت

Пеш ту бигӯ к-эй бут сӯзанд чу ҳиндӯем

پیش تو بگو کای بت سوزند چو هندویم

Бар оинаи рез онгаҳ хокистари ҳиндӯят

بر آینه ریز آنگه خاکستر هندویت

Сар дар хами чавгонати розии сети бад-ӣни хусрав

سر در خم چوگانت راضی ست بدین خسرو

Он бахти крои корди сар дар хами бозуят

آن بخت کرا کارد سر در خم بازویت