Имшаби шаби ман нури зи маҳтоб дигар дошт

امشب شب من نور ز مهتاب دگر داشت

Вази гиряи шодии ҷигарами об дигар дошт

وز گریه شادی جگرم آب دگر داشت

Дили ҳеҷ ба ширинии ҷон майл наме кард

دل هیچ به شیرینی جان میل نمی کرد

Мискини сари ороиши ҷлоб дигар дошт

مسکین سر آرایش جلاب دگر داشت

Ҳангоми саҳари халқ ба миҳробу дили ман

هنگام سحر خلق به محراب و دل من

зи абрӯии бутӣ рӯй ба миҳроб дигар дошт

ز ابروی بتی روی به محراب دگر داشت

Қурбон шавам ва чун нашавам , вой ки он чашм

قربان شوم و چون نشوم، وای که آن چشم

Бар ҷони ман аз ҳар мижаи қассоб дигар дошт

بر جان من از هر مژه قصاب دگر داشت

Ноланд ба маҳтоби сегон венаи саги шабгард

نالند به مهتاب سگان وین سگ شبگرد

Фарёд ки фарёди змҳтоб дигар дошт

فریاد که فریاد زمهتاب دگر داشت

Гаштам ба назари масту нхФтми таҳи поиш

گشتم به نظر مست و نخفتم ته پایش

Ҷон аз сакароти аҷалами хоб дигар дошт

جان از سکرات اجلم خواب دگر داشت

Ҷони мижаи завқ абадӣ дод ба дил , зонк

جان مژه ذوق ابدی داد به دل، زانک

Ҳар ғамза ӯ новаки партоб дигар дошт

هر غمزه او ناوک پرتاب دگر داشت

Зад сад гиреҳи сахт ба дили бастагии ман

زد صد گره سخت به دل بستگی من

Зулфаш ки ба ҳар мўшкну тоб дигар дошт

زلفش که به هر موشکن و تاب دگر داشت

Не дошт хабар аз худу не аз майу маҷлис

نی داشت خبر از خود و نی از می و مجلس

Хусрав ки харобии з май ноб дигар дошт

خسرو که خرابی ز می ناب دگر داشت