Лаболаб кун қадаҳи соқӣ ки мастам

لبالب کن قدح ساقی که مستم

Ба май даҳ ҷумлагӣ асбоб ҳастам

به می ده جملگی اسباب هستم

Маро кун сурхи рӯ аз ҷуръаи хеш

مرا کن سرخ رو از جرعه خویش

Чаҳ меронӣ ки пешати хоки бастам ?

چه میرانی که پیشت خاک بستم؟

Агар асҳоб ъушрат ме парастанд

اگر اصحاب عشرت می پرستند

Биёи соқӣ ки ман соқии пурситам

بیا ساقی که من ساقی پرستم

Маро гӯйанд , дар мастӣ чаҳ дидӣ ?

مرا گویند، در مستی چه دیدی؟

Ки май гӯйии дили андари бодаи бастам

که می گویی دل اندر باده بستم

Таъолии аллоҳ , азин беҳтар чаҳ бошад ?

تعالی الله، ازین بهتر چه باشد؟

Ки аз нанги вуҷӯди худ брстм

که از ننگ وجود خود برستم

Ҳади мастии ман , эй теғ , зан , зонк

حد مستی من، ای تیغ، زن، زانک

На ман аз май , з рӯй хуби мастам

نه من از می، ز روی خوب مستم

Марои гӯйӣ ки аз кӣ бози мастӣ ?

مرا گویی که از کی باز مستی؟

Аз он рӯзӣ ки бо хусрав нишастам

از آن روزی که با خسرو نشستم