Зиҳии васфи лабати зикри забон ҳо
زهی وصف لبت ذکر زبانها
Даҳонат дар сухани эксири ҷон ҳо
دهانت در سخن اکسیر جانها
Чу механдад лаби шкрФшонт
چو میخندد لب شکرفشانت
зи ҳайрат боз мемонад даҳон ҳо
ز حیرت باز میماند دهانها
зи ишқати кӯ ба дили тухми вафои рехт
ز عشقت کو به دل تخم وفا ریخت
Маро дар сина май резади синон ҳо
مرا در سینه میریزد سنانها
Фалакро оҳи мазлӯмӣ чу ман сӯхт
فلک را آه مظلومی چو من سوخت
Чаро оташ наборад зи осмон ҳо
چرا آتش نبارد ز آسمانها
Макун айбам , кунамгар бӯсаи бозӣ
مکن عیبم، کنم گر بوسهبازی
Ба гирди кӯии ту бар остон ҳо
به گرد کوی تو بر آستانها
Маро бо шакли расвоӣ хуш афтод
مرا با شکل رسوایی خوش افتاد
Бихандед , эй рафиқон , аз карон ҳо
بخندید، ای رفیقان، از کرانها
зи ишқати оби чашми ман ки бе ту
ز عشقت آب چشم من که بیتو
Ҷавонмардӣ надорад новдон ҳо
جوانمردی ندارد ناودانها
Шабӣ кардам ба бустони нолаи дард
شبی کردم به بستان ناله درد
Раҳо карданд мурғҳо ошён ҳо
رها کردند مرغها آشیانها
Аз ин раҳ рафт хусрав , халқ гӯйанд
از این ره رفت خسرو، خلق گویند
Чу бинад ҷобаи ҷо аз хӯни нишон ҳо
چو بیند جابهجا از خون نشانها