Ман кушта рӯй ёри хешам

من کشته روی یار خویشم

Дар мондаи рӯзгори хешам

در مانده روزگار خویشم

Зини ғам ки ба кас наметавон гуфт

زین غم که به کس نمی توان گفت

Шбҳост ки ғмгсори хешам

شبهاست که غمگسار خویشم

Дар хӯни худ ар нбошмти ёр

در خون خود ار نباشمت یار

Пас ёри туе ки ёри хешам

پس یار تویی که یار خویشم

Соқӣ , бидиҳ он қадаҳи маро , зонк

ساقی، بده آن قدح مرا، زانک

Ман сӯхтаи хумори хешам

من سوخته خمار خویشم

Ёрон чу қарору сабри ҷӯянд

یاران چو قرار و صبر جویند

Аз ман на ки барқарори хешам

از من نه که برقرار خویشم

эй носеҳи ман ки май диҳии панд

ای ناصح من که می دهی پند

Май гӯй ки ман ба кори хешам

می گوی که من به کار خویشم

Гӯйанд ки , хсрўо , чаҳ нолӣ ?

گویند که، خسروا، چه نالی؟

Ман фохтаи баҳори хешам

من فاخته بهار خویشم