эй рӯй ту умри ҷовдонам

ای روی تو عمر جاودانم

Умрии сет ки бе ту дар фиғонам

عمری ست که بی تو در فغانم

Аз наргиси ҷодӯии ту ҳар рӯз

از نرگس جادوی تو هر روز

Пайдост ки чист дар ниҳонам ?

پیداست که چیست در نهانم؟

Чун саҳари ду чашми ту бубинам

چون سحر دو چشم تو ببینم

« ҳзини лсоҳрон » бихонам

«هذین لساحران » بخوانم

Рӯят дидам накӯ накардам

رویت دیدم نکو نکردم

Ҳар бад ки кунӣ сарои онам

هر بد که کنی سرای آنم

Ғами хур ки зи ошиқии забунам

غم خور که ز عاشقی زبونم

Май даҳ ки зи бедилии забонам

می ده که ز بیدلی زبانم

Май нолами зор , азонкаҳ чун ноӣ

می نالم زار، ازانکه چون نای

Бемағз шудаи сети устихонам

بی مغز شده ست استخوانم

Дар аввал ишқ рафтам аз даст

در اول عشق رفتم از دست

То чун шавад охираш , надонам

تا چون شود آخرش، ندانم

Бар хок дарат фитода мондам

بر خاک درت فتاده ماندم

Магузор ки ҳам чунин бимонам

مگذار که هم چنین بمانم

Гуфтӣ « ғам худ бигӯ » чаҳ гӯям ?

گفتی «غم خود بگو» چه گویم؟

Чун кор намекунад забонам

چون کار نمی کند زبانم

Не бо ту дамӣ ҳаме нишинам

نی با تو دمی همی نشینم

Неи хостн аз ту ме тавонам

نی خاستن از تو می توانم

Ғами хусравро ба ҳеҷ бФрўхт

غم خسرو را به هیچ بفروخت

Бустон ки ғуломи ройгонам

بستان که غلام رایگانم