Мезанӣ ту ғамза , ман ҷон ме кунам

میزنی تو غمزه، من جان می کنم

Вази дили маҷрӯҳ пайкон ме кунам

وز دل مجروح پیکان می کنم

Чун наме ёрам ки бӯсами пои ту

چون نمی یارم که بوسم پای تو

Пушти дасти худ ба дандон ме кунам

پشت دست خود به دندان می کنم

намеравад ҷони рухсати назораи даҳ

می رود جان رخصت نظاره ده

Мо ки хуш ин мекунам он ме кунам

ما که خوش این می کنم آن می کنم

Ошиқи симам ки чун ковуши занам

عاشق سیمم که چون کاوش زنم

Гӯии он чоҳ занхдон ме кунам

گوی آن چاه زنخدان می کنم

Пурсим « кандар чаҳ корӣ , хсрўо ! »

پرسیم «کاندر چه کاری، خسروا!»

Инак аз даврии ту ҷон ме кунам

اینک از دوری تو جان می کنم