Дӯши рух бар остонаш суда ам

دوش رخ بر آستانش سوده ام

Гирди давлатро бар ӯ андӯда ам

گرد دولت را بر او اندوده ام

Ҷони баҳонаи ҷӯй ва май байнами рахт

جان بهانه جوی و می بینم رخت

Байн ки ман бар худ чаҳ нобахшудаам !

بین که من بر خود چه نابخشوده ام!

Аз дарат сангӣ задандам ним шаб

از درت سنگی زدندم نیم شب

Саги гумони бурданд ва он ман бӯда ам

سگ گمان بردند و آن من بوده ام

Дарпазир , эй каъба , чу мардум ба роҳ

درپذیر، ای کعبه، چو مردم به راه

Гар накардам ҳаҷ , раҳе паймӯда ам

گر نکردم حج، رهی پیموده ام

Кишти ҳиҷрам , хунбҳоиами ин бас аст

کشت هجرم، خونبهایم این بس است

Кин қадари гӯйӣ ки ман фарсӯда ам

کاین قدر گویی که من فرسوده ام

Диданати рӯзӣ ба хобам ҳам мабод

دیدنت روزی به خوابم هم مباد

Ки шабӣ дар ҳиҷр ту нағунуда ам

که شبی در هجر تو نغنوده ام

Мастии хӯн хӯрданаст ин дар серум

مستی خون خوردن است این در سرم

Ту ҳамеи доне ки хоб олӯда ам

تو همی دانی که خواب آلوده ام

Дили басӣ ҷон мекунад бо ман ба ишқ

دل بسی جان می کند با من به عشق

Дар таби ғмҳош аз он афзӯда ам

در تب غمهاش از آن افزوده ام

Азтрӣ хоҳад чакидан , гўиё

ازتری خواهد چکیدن، گوییا

Он лабони лаъли каш бстўдаҳ ам

آن لبان لعل کش بستوده ام

Ғам бикушту пурсим , хусрав , чаҳ ҳол ?

غم بکشت و پرسیم، خسرو، چه حال؟

Шукр каз лутфи ту бахт осӯда ам

شکر کز لطف تو بخت آسوده ام