Ҳар шабӣ бо гиряҳои худ хушам

هر شبی با گریه های خود خوشم

Гар чаҳ ҳаст он равғанӣ бар оташам

گر چه هست آن روغنی بر آتشم

Марг ширин шуд маро аз айши талх

مرگ شیرین شد مرا از عیش تلخ

Зиндаи гирдам , ваа казин шарбати хушам

زنده گردم، وه کزین شربت خوشم

Гули зи боғи васл наздикон баранд

گل ز باغ وصل نزدیکان برند

Ман чу саг аз давр бо сангии хушам

من چو سگ از دور با سنگی خوشم

эй ки побӯсӣ , фиғонами зан ки ман

ای که پابوسی، فغانم زن که من

Зоҳид кӯем , вале шоҳдўшм

زاهد کویم، ولی شاهدوشم

Бас ки ҷонами ошиқ дашном ӯст

بس که جانم عاشق دشنام اوست

Ҳар киро гуяд , ба сӯии худ кашам

هر که را گوید، به سوی خود کشم

Як нафас биншин ки меРом пеши ту

یک نفس بنشین که میرم پیش تو

То нафас боқӣаст панҷ ва ё шашум

تا نفس باقیست پنج و یا ششم

Мӯр гар мерад набошад хўнбҳо

مور گر میرد نباشد خونبها

Пай сипар кун зери пои абршм

پی سپر کن زیر پای ابرشم

зи оҳи хусрав , ҷони ман , эмин мабош

ز آه خسرو، جان من، ایمن مباش

Космон дузаст тиртар кашам

کاسمان دوز است تیر تر کشم