Аз ду зулфи ту шикан вом кунам

از دو زلف تو شکن وام کنم

Ваз барои дили худ дом кунам

وز برای دل خود دام کنم

Аз паии онкӣ ба рӯят нарасад

از پی آنکه به رویت نرسد

Чашми бадро ба сухан ром кунам

چشم بد را به سخن رام کنم

То ту нанамое рӯ , гирами зулф

تا تو ننمایی رو، گیرم زلف

То рахт чошт кунад , шом кунам

تا رخت چاشت کند، شام کنم

Чашм аз зулфи сиёҳи ту кашам

چشم از زلف سیاه تو کشم

Гила аз меҳнат айём кунам

گله از محنت ایام کنم

Аз ту сад ҷавру ҷафо май байнам

از تو صد جور و جفا می بینم

Бо ки гӯям , ба ки пайғом кунам ?

با که گویم، به که پیغام کنم؟

Дил надорам ки нуҳум бар дгарӣ

دل ندارم که نهم بر دگری

Ҳам зи зулфи ту магар вом кунам

هم ز زلف تو مگر وام کنم

Бӯсаи хоҳем , вагар тунди шӯй

بوسه خواهیم، وگر تند شوی

Хештанро аҷамӣ ном кунам

خویشتن را عجمی نام کنم

Нест ҳалвои ту баҳри хусрав

نیست حلوای تو بهر خسرو

Чаҳ бидон лаби тамаъ хом кунам !

چه بدان لب طمع خام کنم!