Хез , эй ба дил нишаста ки бедил нишаста ем

خیز، ای به دل نشسته که بیدل نشسته ایم

Мгсли зи мо ки баҳри ту аз худ гусаста ем

مگسل ز ما که بهر تو از خود گسسته ایم

Оҳ , ар ба рӯй ту нгшоиими мо шабӣ

آه، ار به روی تو نگشاییم ما شبی

Чашмӣ ки дар фироқи ту шабҳо нишаста ем

چشمی که در فراق تو شبها نشسته ایم

Олӯдаи ҷафои ту ҷон меравад дарун

آلوده جفای تو جان می رود درون

Ҳар чанд каз хаданги ҷафои ту хаста ем

هر چند کز خدنگ جفای تو خسته ایم

Сомони зи мо талаб макун , эй порсо , ки ман

سامان ز ما طلب مکن، ای پارسا، که من

Михўораҳу суфол ба торак шикаста ем

میخواره و سفال به تارک شکسته ایم

Дар даҳ шароби шодӣ аз он рӯ ки ақл рафт

در ده شراب شادی از آن رو که عقل رفت

Доне ки аз кадоми балои боз рустаем ?

دانی که از کدام بلا باز رسته ایم؟

Хусрав , чаҳ ҷои сарфа ҷонасту бими сар

خسرو، چه جای صرفه جان است و بیم سر

Моро ки пеши санг маломат нишаста ем

ما را که پیش سنگ ملامت نشسته ایم