То доман аз бисоти ҷаҳон дар кашида ем

تا دامن از بساط جهان در کشیده ایم

Рахти хирад ба кӯй қаландар кашида ем

رخت خرد به کوی قلندر کشیده ایم

эй соқӣ , аз қробаҳи фурӯи рез май ки мо

ای ساقی، از قرابه فرو ریز می که ما

Хунобаҳо зи шиша ахзар кашида ем

خونابه ها ز شیشه اخضر کشیده ایم

Дар ҳуққаи сифеду сияҳ бар бисоти хок

در حقه سفید و سیه بر بساط خاک

Чун пар дағост , бода аҳмар кашида ем

چون پر دغاست، باده احمر کشیده ایم

Фақраст ва сад ҳазор маъонии дарав чу мӯӣ

فقر است و صد هزار معانی درو چو موی

Онро гилӣм карда ва дар сар кашида ем

آن را گلیم کرده و در سر کشیده ایم

Чун ҷайби ҳирс пар нашуд аз ҳосили ҷаҳон

چون جیب حرص پر نشد از حاصل جهان

Домони ҳиммат аз сари он дар кашида ем

دامان همت از سر آن در کشیده ایم

Бар санги зани айёри зар , аирои гулии сети зард

بر سنگ زن عیار زر، ایرا گلی ست زرد

Чун дар тарозуии хирадаш бар кашида ем

چون در ترازوی خردش بر کشیده ایم

Хусрав на кӯдакем ки ҷӯйем сурху зард

خسرو نه کودکیم که جوییم سرخ و زرد

Чун болиғони дил аз зар ва гавҳар кашида ем

چون بالغان دل از زر و گوهر کشیده ایم