Май хостам ки рӯзаи гушойами намози шом

می خواستم که روزه گشایم نماز شام

Сар бар зад офтоби ҷҳонсўзи ман зи бом

سر بر زد آفتاب جهانسوز من ز بام

Бо қоматӣ ки сарви сеӣ гар бабандаш

با قامتی که سرو سهی گر ببیندش

Як пои ситода то ба қиёмат кунад қиём

یک پا ستاده تا به قیامت کند قیام

Бардошти парда аз рух ва чун рӯз арза кард

برداشت پرده از رخ و چون روز عرضه کرد

Бар ман намози субҳ ба вақти намози шом

بر من نماز صبح به وقت نماز شام

Кардам салом ва сар биниҳодам ба рӯй хок

کردم سلام و سر بنهادم به روی خاک

Ҳар чанд саҷдаи саҳв буд аз паии салом

هر چند سجده سهو بود از پی سلام

эй иди рӯзгор , ниҳон кун рух чу моҳ

ای عید روزگار، نهان کن رخ چو ماه

Бар ошиқон хеш макун рӯзаро ҳаром

بر عاشقان خویش مکن روزه را حرام

Ман бе қарори монда ва ту бар қарори хеш

من بی قرار مانده و تو بر قرار خویش

Дарвеши рӯзаи бастау ҳалво ҳануз хом

درویش روزه بسته و حلوا هنوز خام

Рӯзаи мадор чун лаби ту пари з шукр аст

روزه مدار چون لب تو پر ز شکر است

Озод кун ғуломӣ , эй хусравати ғулом

آزاد کن غلامی، ای خسروت غلام