На ёри ваъдаи бӯс ва канор ме кунадам

نه یار وعده بوس و کنار می کندم

На дили з дидани рӯйиш қарор ме кунадам

نه دل ز دیدن رویش قرار می کندم

Даруни дил на яке сад ҳазор афсун аст

درون دل نه یکی صد هزار افسون است

Ҳануз орзӯии он савор ме кунадам

هنوز آرزوی آن سوار می کندم

Ҳамеи хулд ба дили ман чу новаки душман

همی خلد به دل من چو ناوک دشمن

Насиҳатӣ ки касе дӯстдор ме кунадам

نصیحتی که کسی دوستدار می کندم

Шабии зи бими газандаши ҳазор новаки оҳ

شبی ز بیم گزندش هزار ناوک آه

Фурӯ ҳаме хӯрам , ар чаҳ фигор ме кунадам

فرو همی خورم، ار چه فگار می کندم

Дигар зи бахти худами иззатӣ наме бояд

دگر ز بخت خودم عزتی نمی باید

Ҳамин басаст ки пеши ту хор ме кунадам

همین بس است که پیش تو خوار می کندم

Туам ба теғи кашӣу хаёли кишт ки ӯ

توام به تیغ کشی و خیال کشت که او

Шафиъ мешавад ва шармсор ме кунадам

شفیع می شود و شرمسار می کندم

Шабам ба хӯрдан хӯн рафт , соқио , май даҳ

شبم به خوردن خون رفت، ساقیا، می ده

Ки он шароби шабона хумор ме кунадам

که آن شراب شبانه خمار می کندم

Пгаҳ биёмад ва ҳамсоя гуфт « хобам нест

پگه بیامد و همسایه گفت «خوابم نیست

Ки нолаҳои ту дар сина кор ме кунадам

که ناله های تو در سینه کار می کندم

Шароби ишқи ту май боядам ба сар ҳар чанд

شراب عشق تو می بایدم به سر هر چند

Ки бомдоди аҷал ҳӯшёр ме кунадам

که بامداد اجل هوشیار می کندم

Ба ноз гуфт шабӣ « хсрўо , гулат нашикуфт »

به ناز گفت شبی «خسروا، گلت نشکفت »

Ҳануз он суханаши хор хор ме кунадам

هنوز آن سخنش خار خار می کندم