На бахти он ки ба сӯии ту ҷон хеш кунам

نه بخت آن که به سوی تو جان خویش کنم

На сабри он ки сукӯн дар сарой хеш кунам

نه صبر آن که سکون در سرای خویش کنم

Ба гашти кӯии ту тақсир карда бошам агар

به گشت کوی تو تقصیر کرده باشم اگر

Ду чашми хеши нисори ду пой хеш кунам

دو چشم خویش نثار دو پای خویش کنم

зи ғайрати ду лабами ҷону дида хӯн гирданд

ز غیرت دو لبم جان و دیده خون گردند

Чу остонаи ту бӯсаи ҷой хеш кунам

چو آستانه تو بوسه جای خویش کنم

Хуши он замон ки дигар ҷо набинӣу шинавӣ

خوش آن زمان که دگر جا نبینی و شنوی

Чу ман ба гиряи хӯни моҷароӣ хеш кунам

چو من به گریه خون ماجرای خویش کنم

Рахт ки гашти балои дидаро , яке бинмоӣ

رخت که گشت بلا دیده را، یکی بنمای

Ки дидаи пешкаши ин балоӣ хеш кунам

که دیده پیشکش این بلای خویش کنم

Бамурд хусрав бар остону султон ро

بمرد خسرو بر آستان و سلطان را

Ба дил нагашт ки ёди гадоӣ хеш кунам

به دل نگشت که یاد گدای خویش کنم