Набӯдӣ он ки миннат длнўоз ме гуфтам

نبودی آن که منت دلنواز می گفتم

Чаро зи содаи дилӣ бо ту роз мегуфтам ?

چرا ز ساده دلی با تو راز می گفتم؟

Ҳамаи ҳикояти ноз ту гуфтамӣ , зини пеш

همه حکایت ناز تو گفتمی، زین پیش

Кунун балоӣ манаст он ки ноз ме гуфтам

کنون بلای من است آن که ناز می گفتم

Дило , бсухтӣ ва талх менамӯд туро

دلا، بسوختی و تلخ می نمود ترا

Ман ар зи панди ҳадисят боз ме гуфтам

من ار ز پند حدیثیت باز می گفتم

Хуши он шабӣ ки ба рӯй ту бода ме хӯрдам

خوش آن شبی که به روی تو باده می خوردم

Ба оби дидаи ҳамаи шаб ниёз ме гуфтам

به آب دیده همه شب نیاز می گفتم

Азими дард сар оварад нозанини маро

عظیم درد سر آورد نازنین مرا

Ки ман фасона ба ғоят дароз ме гуфтам

که من فسانه به غایت دراز می گفتم

Дилашгар аз сухан ман гирифт , бар ҳақ буд

دلش گر از سخن من گرفت، بر حق بود

Ки дардҳои дил ҷонгдоз ме гуфтам

که دردهای دل جانگداز می گفتم

Ҳар он сухан ки азуи ёд буд , шаб то рӯз

هر آن سخن که ازو یاد بود، شب تا روز

Тамом мешуд ва ҳар бор боз ме гуфтам

تمام می شد و هر بار باز می گفتم

Хаёли ханда наме сӯхти ҷони хусрав ва ман

خیال خنده نمی سوخت جان خسرو و من

Дуои он лаби кеҳтар навоз ме гуфтам

دعای آن لب کهتر نواز می گفتم