Рухӣ ки бар кафи пои ту сими тани молам

رخی که بر کف پای تو سیم تن مالم

Дареғам ояд , агар бар гулу самани молам

دریغم آید، اگر بر گل و سمن مالم

Дар он шабӣ ки кунам гашти кӯии ту ҳамаи рӯз

در آن شبی که کنم گشت کوی تو همه روز

Ду дидаро ба кафи пои хештани молам

دو دیده را به کف پای خویشتن مالم

Гарм ба роҳи синони равед аз ҳавои рахт

گرم به راه سنان روید از هوای رخت

Ба зери пой чу насрину Настарани молам

به زیر پای چو نسرین و نسترن مالم

Ба ёди ту ҳамаи шаб хӯн хӯрам , чу рӯз шавад

به یاد تو همه شب خون خورم، چو روز شود

зи бими сангдилони хок бар даҳани молам

ز بیم سنگدلان خاک بر دهن مالم

Ғубори кӯии ту бо хештан барам дар хок

غبار کوی تو با خویشتن برم در خاک

Абири раҳмати ҷовид бар кафани молам

عبیر رحمت جاوید بر کفن مالم

Чу баҳри Юсуф худ нест гиряам , то чанд

چو بهر یوسف خود نیست گریه ام، تا چند

зи дидаи хӯни дуруғин ба перҳани молам !

ز دیده خون دروغین به پیرهن مالم!

Магар расад рухи хусрав ба пош , ҳар дами рух

مگر رسد رخ خسرو به پاش، هر دم رخ

Ба сад ниёзи таҳи пои марду зани молам !

به صد نیاز ته پای مرد و زن مالم!