Ба диданат ки ман ху гирифта ме оем

به دیدنت که من خو گرفته می آیم

Бикаш ба ғамза ки бар хеш май нбхшоим

بکش به غمزه که بر خویش می نبخشایم

Чу баҳр дидан рӯй худам бихоҳӣ кишт

چو بهر دیدن روی خودم بخواهی کشت

Ба хашм рӯй нтобӣ , ?герат ба хоб оем

به خشم روی نتابی، گرت به خواب آیم

Шабӣ ба хоб нёсудаам , биё ки магар

شبی به خواب نیاسوده ام، بیا که مگر

зи давлати ту ба хоб аҷал наёсоем

ز دولت تو به خواب اجل نیاسایم

Гирист дидаи басии хӯни зи рашки ҳасрат , аз онк

گریست دیده بسی خون ز رشک حسرت، از آنک

Шабӣ ба кӯии ту хорӣ халид дар поем

شبی به کوی تو خاری خلید در پایم

зи баҳри онкии нбўсд касе дарат ҷузи ман

ز بهر آنکه نبوسد کسی درت جز من

зи хӯни дили ҳамаи хок дарат бёлоим

ز خون دل همه خاک درت بیالایم

Гуҳӣ фитода бидам ним сӯхтаи ҷонӣ

گهی فتاده بدم نیم سوخته جانی

Вазиди бодӣ аз он кӯйу барад бар ҷоем

وزید بادی از آن کوی و برد بر جایم

Бурун намеравад аз коми талхии ҳиҷрам

برون نمی رود از کام تلخی هجرم

Агар чаҳ ман ба сухани хусрав шукр хоем

اگر چه من به سخن خسرو شکر خایم