Гар ман ба каманди ту гирифтор набошам

گر من به کمند تو گرفتار نباشم

Афтодаи дарин соя девор набошам

افتاده درین سایه دیوار نباشم

Охири зи ту чизеи сети дарин сина , вагарна

آخر ز تو چیزی ست درین سینه، وگرنه

Чандин ба сари кӯии ту бедор набошам

چندین به سر کوی تو بیدار نباشم

Занҷири гушойам , бабради зулфи ту ,гар ман

زنجیر گشایم، ببرد زلف تو، گر من

Нўбрдаҳи он ғамза хунхор набошам

نوبرده آن غمزه خونخوار نباشم

Хӯнҳо хӯраму шукр ту гӯям ки азин май

خونها خورم و شکر تو گویم که ازین می

Як лаҳзаи зи иқболи ту ҳушёр набошам

یک لحظه ز اقبال تو هشیار نباشم

Хуши вақти дилӣ ки буд озод ки борӣ

خوش وقت دلی که بود آزاد که باری

Ман менатавонам ки гирифтор набошам

من می نتوانم که گرفتار نباشم

Чун хос хаёлат шудам , эй ҷону хирад , давр

چون خاص خیالت شدم، ای جان و خرد، دور

Он ба ки кунун паҳлавӣ ағёр набошам

آن به که کنون پهلوی اغیار نباشم

Гӯйанд ки « хусрави мгарӣ » вой ки чандин

گویند که «خسرو مگری » وای که چندین

Берун натаровад , агар аФгор набошам

بیرون نتراود، اگر افگار نباشم