эй орзӯии умедворон

ای آرزوی امیدواران

эй марҳами дарди дили фигорон

ای مرهم درد دل فگاران

Аз душмании ончӣ буд , кардӣ

از دشمنی آنچه بود، کردی

эй дӯст , чунин кунанд ёрон ?

ای دوست، چنین کنند یاران؟

То сояи зулф ту бидидам

تا سایه زلف تو بدیدم

Девона шудам чу сояи дорон

دیوانه شدم چو سایه داران

Афганд танам чу мӯии борӣк

افگند تنم چو موی باریک

Дар зери гилӣми сӯгворон

در زیر گلیم سوگواران

намегарем бар ғарибии хеш

می گریم بر غریبی خویش

Чун абр ба мавсими баҳорон

چون ابر به موسم بهاران

Гар шарҳи даҳуми ғами ту сад сол

گر شرح دهم غم تو صد سال

Як қисса нагӯям аз ҳазорон

یک قصه نگویم از هزاران

Онҳо ки ту мекунӣ барин дил

آن ها که تو می کنی برین دل

Аз дил нашавад ба рӯзгорон

از دل نشود به روزگاران

Бо ин ҳамаи чашм бар сари роҳ

با این همه چشم بر سر راه

намедорам чун умедворон

می دارم چون امیدواران

То кӣ гузарӣ ба сӯии хусрав

تا کی گذری به سوی خسرو

Чун бар сари кишти хушки борон

چون بر سر کشت خشک باران