Омад баҳор , эй ёри ман , бушковати гулҳо дар чаман

آمد بهار، ای یار من، بشکفت گلها در چمن

Шуд дар наво ҳар булбулӣ бар шохи сарву норван

شد در نوا هر بلبلی بر شاخ سرو و نارون

Боди сабо гулрез шуд , соқӣ , бидиҳ мето шавам

باد صبا گلریز شد، ساقی، بده می تا شوم

Гуҳ аз хумори чашми ту масту гуҳ аз дардии ?дан

گه از خمار چشم تو مست و گه از دردی دن

Бо оризи зебои ту моро чаҳ ҷои боғу гул

با عارض زیبای تو ما را چه جای باغ و گل

Бо қомати раънои ту чаҳ ҷои сарву норван

با قامت رعنای تو چه جای سرو و نارون

Чандон ба ёди оризати боРоми зи ҷӯии дидаи хӯн

چندان به یاد عارضت بارم ز جوی دیده خون

То лолаи ҳайтро дамади сунбул бар атрофи чаман

تا لاله هایت را دمد سنبل بر اطراف چمن

Чашмам чу дар ҳар гӯшае саршор дорад чашма Эй

چشمم چو در هر گوشه ای سرشار دارد چشمه ای

Дар чашмам ар нораии гуҳӣ , бории биё дар чашми ман

در چشمم ار ناری گهی، باری بیا در چشم من

Шодам агар меРом зғм , бории зи меҳнат вораам

شادم اگر میرم زغم، باری ز محنت وارهم

Аз ҳиҷрат , эй зебои санам , то чанд бошам мумтаҳан ?

از هجرت، ای زیبا صنم، تا چند باشم ممتحن؟

Гоҳем созад бехабар , гоҳем наорад дар назар

گاهیم سازد بی خبر، گاهیم نآرد در نظر

Бо ошиқони он чашмро бози ин чаҳ саҳарасту Фтн ?

با عاشقان آن چشم را باز این چه سحر است و فتن؟

Дорем бо зулфат , бета , вақти хуш ва ин қисса ро

داریم با زلفت، بتا، وقت خوش و این قصه را

Магушоӣ бо боди сабо , вақти маро бар ҳам мазан

مگشای با باد صبا، وقت مرا بر هم مزن

Аз интизорати дида ҳо шуд хусрави бечора ро

از انتظارت دیده ها شد خسرو بیچاره را

эй Юсуфи фаррухи лақо , бӯе фирист аз перҳан

ای یوسف فرخ لقا، بویی فرست از پیرهن