Чашмро дар малики хӯбии шаҳна бедод кун

چشم را در ملک خوبی شحنه بیداد کن

Ғамзаи хунхораро бар ҷодӯон устод кун

غمزهٔ خونخواره را بر جادُوان استاد کن

Зулф бар дасти сабо на то парешонаш кунад

زلف بر دست صبا نه تا پریشانش کند

Хону Мониро ба ҳар мӯе аз он обод кун

خان و مانی را به هر مویی از آن آباد کن

Теғ айёрӣ бикаш , сарҳои муштоқони бабр

تیغ عیاری بکش، سرهای مشتاقان ببر

Пас тариқи ъшқбозиро зи сар бунёд кун

پس طریق عشقبازی را ز سر بنیاد کن

эй ки аз ҳасану ҷавонии масту хоби олӯда Эй

ای که از حسن و جوانی مست و خواب آلوده‌ای

Гоҳи гоҳ аз ҳоли бедорони шабҳо ёд кун

گاه گاه از حال بیداران شب‌ها یاد کن

Ноларо ҳар чанд мехоҳам ки пинҳон баркашам

ناله را هر چند می‌خواهم که پنهان برکشم

Сина мегуяд ки ман танги омадам « фарёд кун »

سینه می‌گوید که من تنگ آمدم «فریاد کن»

Дил ба зулфати бастам , ар дар бандагӣ дар хӯрд нест

دل به زلفت بستم، ار در بندگی درخورد نیست

эй сарати гирдам , бигардон гирди сар , озод кун

ای سرت گردم، بگردان گرد سر، آزاد کن

Ҳасрати рӯят ҳалокам кард аз баҳри худо

حسرت رویت هلاکم کرد از بهر خدا

Рӯй бинмоу дили дармондаеро шод кун

روی بنما و دل درمانده‌ای را شاد کن

Ман ним зинҳо ки хоҳам аз ҷанобат сар кашид

من نیَم زین‌ها که خواهم از جنابت سر کشید

Хоҳи фармони ситами фармой ва хоҳӣ дод кун

خواه فرمان ستم فرمای و خواهی داد کن

Малики хӯбиро шунидам сикка нав зад , эй сабо

ملک خوبی را شنیدم سکه نو زد، ای صبا

Аввалаши ҷони хидматии даҳ , пас муборак бод кун

اولش جان خدمتی ده، پس مبارکباد کن

Синаи ман кӯҳ дар даст ва ба нохун ме кунам

سینهٔ من کوهِ دردست و به ناخن می‌کنم

Он ки номам буд хусрав , баъд аз ин Фарҳод кун

آن که نامم بود خسرو، بعد از این فرهاد کن