Гар ҳаваси барадам ба рӯяти чашми худ бар духтан

گر هوس بردم به رویت چشم خود بر دوختن

Чашми кинтуз ту некӯ донад ин кини тўхтн

چشم کین توز تو نیکو داند این کین توختن

Гар бидӯзӣ дида аз тирам ки дар рӯем мубин

گر بدوزی دیده از تیرم که در رویم مبین

Ҳам ба рӯятгар зи рӯят дида донам духтан

هم به رویت گر ز رویت دیده دانم دوختن

намехӯрам дӯди чароғи дили ҳамаи шаб то ба рӯз

می خورم دود چراغ دل همه شب تا به روز

Ҳам наме орми хаттӣ аз лавҳи сабри омухтан

هم نمی آرم خطی از لوح صبر آموختن

Бар ман длсўхтаҳи ҳамсоя ҳам ноед гуҳӣ

بر من دلسوخته همسایه هم ناید گهی

Ҷуз ба оташ хостан ё худ чароғи оФрўхтн

جز به آتش خواستن یا خود چراغ آفروختن

Гар ту назора кунӣ , бояд марои оташ задан

گر تو نظاره کنی، باید مرا آتش زدن

Ва андаки андаки пеши ту , бали зарраи зарра сӯхтан

و اندک اندک پیش تو، بل ذره ذره سوختن

Ваа чаҳ хуш ояд аз ту ин қадари гуфтан ба ноз

وه چه خوش آید از تو این قدر گفتن به ناز

« бандаи хусравро ки бифурӯшам , вале нафурӯхтан »

« بنده خسرو را که بفروشم، ولی نفروختن »